چراغ باد

چوپانان    پاییز 1342 گپ و گفت دو نوجوان ده – یازده ساله

 

-         چراغ بادا کجا میبری؟

-         دود میکنه ، میبرم سید محمد جندقی درستش کنه.

-         همه ی چراغای امامزاده دود میکنه.

-         این یکی از همه نوتر بود.

-         خب که چی؟

-         میخوام بالای کوکولو امامزاده روشنش کنم.

-         اونجا که باد میزنه مندازتش پایین.

-         نه  به تیرک می بندمش.

-         تیرک از کجا میاری؟

-         تیرکش هست. با طنابش پشت امامزاده افتاده. فقط باید برم اون بالا با گچ محکمش کنم ، سوراخوش هست. پر ریگ شده بود خالیش کردم.

-         چطور میری بالاش؟

-         جا پا داره.

-         نمی ترس بیفتی؟

-         میخوابم و خودما می چسبونم بهش.

-         فایدش چیه . یک باد میاد و خاموشش میکنه.

-         من چند بار از پشت بوممون چراغای نخلکا دیدم. میخوام نخلکیا از نخلک چراغ امامزاده را ببینند.

-         نذر داری؟

-         بله

-         حالا برای چی نذر کردی؟

-         که شب جمعه بارون بیاد.

-         فهمیدم، که صبح جمعه توی ریگه گه های در خونتون چرخ سواری کنی.

-         نه از آقای هنری میترسم.

-         تا حالا شلاقشا خوردی؟

-         نه  نخوردم، نمی خوامم بخورم.

-         پس چی؟

-         می خوام صبح جمعه محمد عمادی با جیپش بره روی کوه.

-         محمد عمادی!؟

-         مگه ندیدی تا حالا؟

-         نه، ندیدم.

-         وقتی بارون بیاد ، ریگا دق میشه ، ماشینشم کمک داره، نگاه کن تا پهلوی اون سنگگه میره.

-         لاف!

-         لافم نیست. ایندفعه که بارون اومد بیا در خونه ما و ببین ..... تا دو سه روز ردش هست.

-         جیپ که جوادم داره.

-          عباس میگه:"ماشین جواد کمک نداره."

-         شایدم داره ، دلش نمی خواد بره روی کوه.

-         محمد عمادیم از راست مدرسه گازشا میگیره. اگه جلویش صاف بود تا بالای کوه می رفت.

-         ما توی خونمون گچ داریم ، بیارم امامزاده؟

-         نه ، خودم میارم . میخوای کمک کنی ،یک سطلو آب ور دار بیار.

/ 0 نظر / 52 بازدید