صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را            تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید

خبر تلخ است         سنگین است

خبر سنگین تر از تلخی است      تختی رفت     تختی مرد

و اینک:        عقرب صدها سوال پوچ

                  با صد نیش زهر آلود

                 در افکار می لولند

و...... بابک      کودکش از خواب وامانده

                     و من با لایی لایی      غم سرودی

                   قصه های عشق می خوانم برای او     لا لا لایی بابک جان

                   لا لا لایی دلبندم

                                       لا لا لا یی   لا لا لایی

                 نمی دانی تو بابک جان

               نمی دانی که من آن وقت ها           آن روزها

               وقتی که چون تو کودکی بودم      برایم مادرم     آن مهربان مرده است بابک جان

                                                         برایم قصه ها می گفت    با آوای لا لایی

و...... روزی قصه اش این بود:          مردی بود برزو نام      و او در شهر دیوان زندگی می کرد

                                                 شهر بی حیایی ها     دو رویی ها      دو رنگی ها

و ....... پستی ها                 تمام مردم آن شهر بد بودند

اما...... برزو اندر شهر تنها بود        تنها خوب     تنها مرد

          و از او هیچکس در هیچ وقتی          حرف بد نشنید

و شرمی گرم می دیدند مردم           در خطوط چهره مردانه برزو

          و من با بی زبانی قصه آن مهربان را دادمش پایان

که: مادر کاش برزو مال ما می بود

                             با ما

                            در زمان ما

نمی دانی تو بابک جان

            نمی دانی در آن وقت ها

           آن روزها

          وقتی فقط ده ساله بودم

          مادرم

یک روز         یک روز زمستانی

                       غرورآمیز نام پوریا را گفت

                       و گفت:

آن مرد          مردی بود پولادین

                  قوی چون شیر در پیکار

و....... چون پیل در نیرو

          و عمری پهلوانی کرد با مردی

          و هر گز.....

هیچ کس بر او نشد پیروز

و.......پشتش       شانه مردانه اش

        در خاک کس ننشست

جز......یک بار      در یک خاک

       و آن جا نوجوانی سست

       لاغر

      ناتوان

      بر او حریف آمد

و او...........خود چنین می خواست

                 زیرا.......

مرد بود و قول مردانه

          و ....... تا عشقی به ناکامی نیانجامد

          و چشمان دو عاشق خون نگرید

    پوریا

       پیروزی اش را

             افتخار و نام و ننگش را

جوانمردانه          در یک قول خود پیچید

            و........ چونان هدیه ای      بر عاشقان بخشید

و....... از آن دم دلی شد تا به جاویدان         و من با مادرم گفتم

         آن مهربان مرده است بابک جان       و من با مادرم گفتم:

         که مادر کاش او هم مال ما می بود    با ما     در زمان ما

نمی دانی تو بابک جان

نمی دانی که در آن وقت ها       آن دورها

وقتی که من شهنامه را دیدم

چه شیرین قصه ها خواندم در آن       از رستم دستان

چه مردی بود بابک جان

نمی دانی چه مردی بود        دنیا گیر و دریادل

به وقت رزم دل سنگین تر از پولاد      و بعد از رزم    نرمین تر از ابریشم

و من با خویش گفتم: کاش رستم مال ما می بود    با ما     در زمان ما

نمی دانی تو بابک جان

نمی دانی که در یک روز         هر کس.....

با خودش می گفت:

                   مردی آمده از راه چون برزو

                  سرش از کینه ها خالی

                 و تنها پاک و تنها خوب

دلش چون پوریا گنج جوانمردی

                         و اندامش

                        بسان رستم دستان شهنامه

به نیرومندی یک پیل

و....... چالاکی یک شیر

          دنیا گیر و دریا دل

و نامش:            پهلوان تختی است      و من با خویشتن گفتم:

کاش مادر بود و من بودم و می گفتم:       آن هر سه سنبول

        مال ما هستند اکنون       مال ما       اندر زمان ما